Vrijwilliger Anouk

Stichting Handje Helpen koppelt mensen die hulp nodig hebben aan precies de juiste vrijwilliger. De hulpvragers geven aan dat dankzij een maatje hun leven fijner is, dat ze méér contacten hebben en beter in hun vel zitten. Dát is het Handjehelpen-effect!

Anouk begeleidt sinds oktober 2021 een gezin dat bestaat uit een moeder met twee zoontjes. De moeder spreekt wel Nederlands, maar thuis wordt vooral Turks gepraat. Ook op de school van de jongens wordt niet altijd goed Nederlands gesproken. Hierdoor hebben zij moeite met de Nederlandse taal. Daarom gaat Anouk elke week twee uur langs om te spelen met de jongetjes om hun Nederlands te verbeteren. Juist door samen spelletjes te spelen, en op een laagdrempelige manier in gesprek te gaan, groeit hun zelfvertrouwen in het spreken van de taal. Anouk voelt zich dan ook geen juf, maar een maatje!

De jongens spelen het allerliefste tikkertje en verstoppertje met Anouk. Hun moeder vindt dat ze meer buiten zouden moeten spelen, dus dit komt goed uit. Anouk probeert ze ook uit te dagen. Zo had ze taaldobbelstenen gekocht om spelenderwijs de taal eigen te maken. Ook waren ze laatst voor het eerst gaan tekenen. Ze merkte dat zij dit in eerste instantie spannend vonden, omdat ze het niet kenden. Ze waren bang dat ze helemaal niet konden tekenen. Anouk wist ze toch te overtuigen door het gesprek met ze aan te gaan en door uit te leggen dat niet alles altijd gelijk hoeft te lukken. Uiteindelijk hebben de jongens prachtige tekeningen gemaakt waar ze ontzettend trots op waren. Ze wilden ze gelijk aan hun moeder laten zien!

Ook de moeder is erg blij met Anouk. Niet alleen omdat zij gemotiveerd is om haar zoontjes te helpen, maar omdat ze zelf haar ei kwijt kan. Ze doen veel in overleg en kletsen heel wat af. Anouk is een fijn aanspreekpunt voor het gezin.

Anouk doet naast haar vrijwilligerswerk onderzoek naar de impact van corona op mensen die niet zo goed kunnen lezen en schrijven. Het is voor haar daarom naast leuk ook leerzaam om het gezin goed te leren kennen. Daarnaast weet zij vanuit haar werk waar mensen die moeite hebben met de taal soms tegenaan lopen en kan zij hier goed rekening mee houden. Om die reden leek het gezin een goede match voor haar; vanaf de eerste ontmoeting is het een succes.

Naast taal weet Anouk de jongens en hun moeder op verschillende manieren te ondersteunen. Zij is het gezin ook heel dankbaar. Voor haar werk zit ze veel achter de computer. De jongens geven haar energie en ze gaat altijd met een goed gevoel de deur uit. De persoonlijke aandacht zorgt ervoor dat je gelijk ziet wat jij kan betekenen; Anouk is van mening dat we wat vaker naar elkaar zouden moeten omkijken. Een handje helpen wanneer het lukt is volgens haar voor beide partijen leuk en leerzaam: “Het kan namelijk zo ontzettend waardevol zijn om buiten je eigen bubbel te treden.” Anouk blijft het gezin zo lang als mogelijk is helpen; zij ziet zichzelf meer als een vriend dan een vrijwilliger van het gezin en hoopt dat dit zich alleen maar verder zal ontwikkelen.

 

Met deze taaldobbelstenen oefent Anouk met de jongens.